Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6].

***

Nigdy nie należałam do osób, które wpadają w panikę.
W każdej sytuacji z zewnątrz byłam wyjątkowo opanowana. Tylko w środku targały mną emocje.
Rzadko zdradzałam jakiekolwiek.
Stałam na środku pustego pokoju. Dokładnie w tym samym miejscu, w którym zniknęła Cristy.
Minęły trzy minuty odkąd Heather i Brittany poszły po nauczyciela. Przydałby się krótszy czas oczekiwań.
„Pewnie schody się przemieściły i idą naokoło” – pomyślałam.
Podciągnęłam nieco rękaw czerwonej bluzki. Sprawdziłam godzinę na bogato zdobionym, srebrnym zegarku, spoczywającym na moim nadgarstku.
1:04
Zaczęłam rozglądać się po pokoju. Znalazłam w biurku ołówek i delikatnie zaznaczyłam miejsce, w którym stała Cristy, zanim zniknęła.
To dziwne.
To był pokój, w którym spędzałam dużo czasu. Od kilku lat czułam się w tym miejscu jak u siebie.
A teraz…
Przerażał mnie.
Wyszłam na korytarz i spojrzałam na górną framugę drzwi.
Złotymi cyframi widniał na niej numer pokoju. Dwunastka.


Usłyszałam kroki i rozmowę osób idących korytarzem.
Poznałam głosy Britt i Heather oraz pani profesor Werell, nowej nauczycielki eliksirów.
Wróciłam do pokoju, a one weszły za mną i delikatnie zamknęły za sobą drzwi.
Stare zawiasy nawet nie skrzypnęły.
Podejrzewałam, że wystraszyły się tego, co się stało w tym pokoju.
- O co chodzi? – rzekła panna Werell patrząc prosto na mnie. – Mów, bo one chyba zaniemówiły. – dodała.
- Bo my widziałyśmy tutaj… - zaczęłam. – chochlika – skłamałam.
Chciałam powiedzieć prawdę, ale coś na chwilę mną zawładnęło.
To coś nie chciało, żeby nauczyciele wiedzieli. Wyczułam to.
Pomimo moich starań, by powiedzieć, co tak naprawdę zaszło w tym miejscu, nie udało mi się tego uczynić.
- Był obrzydliwy i chciał nas ugryźć. – dodała Heather kiwając głową.
To „coś” zawładnęło też nią.
Można było zauważyć. Na chwilę po tych słowach była jakby nieobecna. Zaskoczona tym co powiedziała.
Chociaż w sumie też byłabym zaskoczona, gdybym powiedziała, że chochlik znalazł się w naszym pokoju tylko po to, żeby nas pogryźć.
W końcu wtrąciła się Brittany.
- Ale… to nie… - zaczęła się krztusić.
Łzy wzbierały się w jej oczach. Nagle skuliła się wpół, jakby ktoś wymierzył jej mocny cios w brzuch.
Heather złapała ją mocno za rękę. Panna Werell podeszła do dziewczyny i wycelowała w nią różdżką.
Użyła zaklęcia niewerbalnego, więc nie wiedziałam co właściwie robi.
Łzy ciekły z oczu Britt.
Po chwili przestała się krztusić. Dziewczyna usiadła na podłodze i ukryła twarz w dłoniach.
Heather przytulała ją do siebie i mówiła:
- Już dobrze. Wszystko w porządku.
Brittany spojrzała na swoją kuzynkę.
- Gdzie jestem? – spytała.
Profesor Weller przyjrzała się jej dokładnie, po czym wstała, odgarnęła blond włosy z policzka i chłodnym, ale lekko zaniepokojonym tonem powiedziała:
- Zabierzmy ją do skrzydła szpitalnego. Chodźcie.
Bez słowa podniosłyśmy Brittany z podłogi i podtrzymując ją poszłyśmy za nauczycielką do skrzydła szpitalnego.


Zostawiłyśmy koleżankę pod opieką obudzonej przez nas pani Pomfrey.
Ja i Heather mogłyśmy porozmawiać, gdy panna Werell postanowiła wrócić do siebie i wznowić akcję „głęboki sen”.
- Słuchaj… miałaś takie wrażenie, że coś ma nad tobą władzę? – zaczęła Heather.
Spojrzałam na nią.
- Wiem o co ci chodzi. – przyznałam.
- Myślisz, że to samo stało się Britt, tylko w większym stopniu? – spytała.
- Ja nie myślę. Jestem tego prawie pewna. – odpowiedziałam.
Po kilku minutach przyszła pani Pomfrey ze swoją pacjentką
- Wyjdzie z tego. Musiała doznać jakiegoś poważnego szoku, ale raczej nie fizycznego. Nie ma guzów, siniaków ani zadrapań. Wygląda mi to na amnezję.
Spojrzałam na Heather.
Próbowała stłumić nadciągające potoki łez.
Bezskutecznie.
Odeszłam od niej. Nie chciałam widzieć jej płaczu.
Energicznie machałam rękami przemierzając korytarz.
Natknęłam się na Zygfryda.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.